Kafasına Göre Dergi 67. Sayı

EDİTÖRÜN KAFASINA GÖRE

Gözler dolu, dudaklar titrek başlıyoruz bu sayıya,

Füsun’un küpesini her gördüğümüzde bunu yaşayacak mıyız, ne zaman geçecek üzerimizdeki bu etki? 

Dergiyi açtığınızda saçlarınızı uçuşturan bir bahar esintisi sizi karşılayacak. Kalpler titrese de biz bir hikâyeyi bitirmenin ferahlığını yaşayacağız bu sayıda. Yoksa hayatımıza devam edemeyeceğiz bu şekilde.

11 yaşımıza bastığımız bu sayıda aşkın yeni bir yönünü gördük; aşkla ve acıyla büyümek. Koca yılları geride bırakan dergimize hâlâ ilk günkü bebeğimiz gibi bakıyoruz ama o da büyüdü ve bizler gibi büyümesi gerek. Masumiyet Müzesi ona iyi gelmedi, önce mutlu oldu, sonra kalbi kırıldı, sonra özledi, sonra öğrendi; aşk buymuş ve mutluluğa giden yol büyümekten geçiyormuş.

Hikâyenin ana karakteri Kemal, biriken eşyalarla birlikte Füsun’u büyüttü; o artık değişti. Peki Kemal? Kemal küpeyi bulduğu gün mü değişimi başladı? Yoksa Füsun’la yeniden karşılaştığında mı? Yoksa onun için her şey aynı mı kaldı? Belki de bu sorular bizi kıvrandırdı ve hikâyenin peşini bırakmamıza izin vermedi. 

“Zamanın mekâna dönüştüğünü görmek en büyük mutluluktu Kemal için.” Orhan Pamuk bu sözleri Masumiyet Müzesi’nin kapılarını şimdilik kapatıyor ve bize şunu düşündürmeden eve göndermiyor; “Benim için en büyük mutluluk neydi?”